Skip to main content
XS SM MD LG XL

Robin Dunbar, emeritus professor experimentele psychology aan de universiteit van Oxford stelt dat de aandacht voor remote werken en het idee dat dit een integraal onderdeel zal zijn van ‘het nieuwe normaal’ onjuist is.

Hij noemt drie redenen waarom remote werk geen blijvertje zal zijn.

1: Zonder fysiek contact, een praatje bij de koffie-automaat, toevallige ontmoetingen en elkaar kunnen zien valt de flow van werk weg. Focus vervalt, het gevoel van ‘erbij horen’ verdwijnt, verbondenheid met jouw bedrijf vervalt; Jouw organisatie valt de facto uit elkaar als je remote werkt.

2:Voor mensen, zeker voor jonge mensen is eenzaamheid een groot probleem. ‘Wij komen werken om onze vrienden te zien’ is inderdaad een veelgehoord argument. En kantoor is daar een belangrijke plek voor.

3: Zoom is geen vervanging van een fysieke vergadering. E-mails zijn een mooie plek om je te verstoppen. Het voelt anders, verveling en focus zijn een groot probleem. ‘Zoom fatigue’ is een echt verschijnsel. En dat heeft vooral te maken met de manier waarop de software is gemaakt.

Oneens

Goede punten. Toch ben ik het niet met Dunbar eens, omdat hij mijns inziens vier denkfouten maak over remote werkt:

-Virtueel zal nooit ‘fysiek’ werkl kunnen vervangen. Ik denk dat het wel kan op termijn, bijvoorbeeld met virtuele kantoren, of avatars. 

-Dat virtueel een surrogaat is voor fysiek werk. Dat is het niet, het is alleen een slap aftreksel van het kantoor als je het ook zo behandeld.

-Het is eerder geprobeerd, dat lukte niet. Hierbij doelt Dunbar bijvoorbeeld om een poging van IBM om thuis te werken begin jaren tachtig, of een test van Ctrip (een chinees reisbureau met 16.000 medewerkers). Dit bewijs dat het toen niet werkte is geen bewijs dat het niet gaat werken in de (nabije) toekomst.

-Dat het óf virtueel óf fysiek is. Ik geloof dat we veel meer naar hybride modellen gaan waarbij kantoren een nieuwe functie krijgen als bijvoorbeeld ontmoetingsplaats. Bovendien denk ik dat virtuele software momenteel heel erg gebruikt wordt als een digitale kopie van fysiek contact, een beetje zoals we onze computer nog steeds vooral als een hele dure, hightech typemachine gebruiken. In de toekomst zal de synthetische wereld (online) en offline op een andere manier met elkaar samenvallen. Sogeti noemt Generatie Z niet voor niets de ‘synthetische generatie’

Conclusie

Nee, remote werken is niet een hype. Het is een mogelijkheid die al decennialang verkend wordt door bedrijven en waar door corona enorme technologische, sociologische en psychologische sprongen in gemaakt worden. We zitten, dankzij Corona, in een tijdmachine die ons weinig zachtzinnig tien jaar vooruit slingert in de tijd.

Remote werk krijgt om die reden veel extra aandacht.

Terecht.

Ook is het terecht dat we hier kritisch naar kijken.

Professor Dunbar wijst ons op een paar belangrijke hobbels die remote werken te nemen heeft.

Dit is iets waar nog hard aan gewerkt moet worden. En dat kan nog best even duren.

Niet omdat de techniek er nog niet is, maar omdat we als mensen langzaam leren.

Als we nu onze computers nog als hele dure typemachines gebruiken, terwijl dit sinds zeker 30 jaar niet meer hoeft, dan hoop ik dat we snelle leerlingen zijn.

Remote stage?

In het kader van dat opvoeden pleit ik ervoor om studenten niet te blijven opvoeden alsof het kantoor de enige plek is waar je succesvol kunt samenwerken. De komende decennia zal de wereld van werk zich ontwikkelen, vermoedelijk in richtingen die we nu nog niet goed overzien.

Laten we met wat we nu weten die toekomst meenemen in het opleiden.

Daar hoort ook bij dat we stages op afstand en de vaardigheden die nodig zijn om succesvol remote te kunnen werken serieuzer gaan bekijken als instrument om jonge beroepsprofessionals op te leiden tot de werknemer die zich succesvol kan bewegen op de arbeidsmarkt van morgen. 

 

Gratis stageboek preview ontvangen?